Eind 1992, we vierden de kerstvakantie in een vakantiehuis in Zuid- Limburg. Samen met mijn man Leo en vrienden. Ik was 3 maanden zwanger van ons eerste kind. We zijn op een prachtige plek, omringd door natuur. En genieten van de rust, vrij zijn en elkaars gezelschap.

Halverwege de week bezochten we een huisarts, ik had bloedverlies. Rust houden was het advies, dit kon gebeuren. Aan het eind van de vakantieweek stopten we onderweg naar huis, bij het UMC, Utrecht. Ik verloor nog steeds bloed. Er werd een echo gemaakt, gelijk ook de eerste echo. Daarbij beek dat ons kindje met 8 weken was gestopt met groeien. Mijn lichaam bleef zwanger en groeide tot 14 weken. Het advies was om naar huis te gaan en de spontane abortus af te wachten. Terug in Muiderberg drong het goed tot ons door: We gingen geen baby krijgen, die komende zomer van 1993.

Tot dan ving ik mijn urine op voor Moeders voor Moeders. Daar moest ik, uiteraard,  mee stoppen. Als dank en troost kreeg ik een cadeaubon. Daarmee kocht  ik bij de plantenzaak in Muiden mijn Clivia.

Tussen kerst en oud&nieuw werd ik gecuretteerd. Ik heb mijn kindje nooit gezien. Andere tijden. Ik ga er maar vanuit dat er respectvol met zijn lijfje is omgegaan. Zijn lijfje was zo groot als een bosbes, lees ik nu op internet. En 1,6 cm groot.

1993 begon met de rouw om ons ongeboren kind. Ik was 29 jaar. En vol verlangen naar mijn eigen kind. Met het kopen van die plant had ik een tastbare herinnering. Symbool voor zijn leven. En die plant leeft nog steeds!  Blijvende herinnering aan onze eerste zoon.  Zoon? Ja, dat heb ik gezien en gevoeld. Hij zou komende zomer 33 jaar zijn geworden.  In de geest is hij nu een volwassene, die in de geest heel vaak bij me is. Mijn beschermengel, daar ben ik zo blij mee.

Ik heb het grote voorrecht en geluk gehad om in de zomer van het jaar 2000 mijn derde zwangerschap te kunnen voldragen. Mijn zoon in mijn armen te houden.  Ik was 35 jaar. Ruim drie jaar later werd zijn broer geboren, in 2003. Allebei thuis bevallingen. Allebei op de uitgerekende dag en allebei op een zaterdag. Dat zal ik altijd onthouden. Ik ben moeder van vijf kinderen, drie in de geest en twee vol in het leven. Ze kunnen mij allebei op mijn kruin kussen, zo lang zijn ze geworden. Allebei volwassen, gezonde mannen. Ik ben een gezegend mens en een trotse moeder.

De Clivia heb ik al drie keer gestekt, twee staan er bij mij zelf thuis. Het is een grote, sterke plant. Die mij deze winter verraste door weer in bloei te komen. De foto daarvan bracht me bij het vertellen van het verhaal achter deze mooie plant. Bijzonder toch?

Harte-groet,

Hester